Darco : Hoe het begon - een nieuw baasje

Mijn nieuwe baas is een vreemde vogel. Op het moment dat de meeste mannen een buikje krijgen en uitkijken naar een motor of oldtimer, vatte hij het lumineuze idee op om met honden uit het asiel te gaan wandelen. In het begin was hij zo gemotiveerd, dat het een verplaatsing met de auto van 2 uur waard was. Hij en auto's, het zijn antagonisten.

De eerste hond heette Jack, je raadt het al..., een Jack Russel. Sommigen noemen dit een hond, maar laat ons nu eerlijk zijn, als je een Bouvier bent. Meestal zie ik ze zelfs niet, ruiken daarentegen....Jack Russels zijn geen gewone beestjes. Ze bijten nogal eens en bovendien zijn ze heel vrijgevochten. Toen ik hiervan hoorde, dacht ik: "goe bezig". Jack was een brave hond en heeft finaal niemand gebeten. De kinderen waren weg van Jack. De Jack Russel was dan ook in al hun onwetendheid de favoriet onder de honden. Omdat tijdens een van de wandelingen alle jacks uit wandelen waren, gaven ze een Mechelse herder mee. Dit zijn herders van het moeilijkste soort, en ik kan het weten. Tijdens mijn verblijf in het asiel, heb ik me flink moeten weren. Zijn naam was Blacky. Gelukkig voor hem was het een lieve hond. Zijn apathie en trekdrift beschouwde hij eerder als een uitdaging dan als een probleem. Gelukkig maar is het bij een wandeling gebleven. Het vrouwtje stelde immers haar veto. Nu nog is de rechterarm van het baasje een beetje langer dan de linkse. Mijn pogingen om dit te verhelpen zijn tot op heden niet gelukt. Tot mijn verbazing zit bovendien zijn arm nog steeds in de kom. In tegenstelling tot Blacky, pak ik het een beetje subtieler aan, je moet niet altijd je intenties meteen kenbaar maken. Ik hou van de verrassing.

Met Blacky vertrokken....
We waren met alleen Blacky vertrokken uit het asiel voor een wandeling....We kwamen met drie honden terug.

 

De verplaatsingen waren een doorn in het oog. Voor elk probleem is er meestal wel een oplossing. In dit geval was dit een meer nabij gelegen asiel. Daar zag hij Toschka, een lieve Duitse weduwe, allé lief...voor het baasje wel, maar later daarover meer. Toschka was een beetje van haar melk, maar eerlijk, het klikte wel. Met de andere gezinsleden was dit echter niet het geval. Na een poging het baasje voor zich alleen in te palmen en de kinderen buiten spel te zetten, was de liefde uit. Ondertussen had het vrouwtje door dat er iets meer aan de hand was dan een bevlieging. Ik ken hem ondertussen ook een beetje, als hij iets echt wil.....dan kan je beter hopen dat de schade beperkt zal blijven. De tijden staan niet stil en ook het internet was hem niet vreemd. Als rechtgeaarde idealist, was hij na enig googelen op de website met de veelzeggende naam "helping dogs" terecht gekomen. Daar stond ik op want ik was een hond in nood. De nood was niet heel hoog, vond ik, want eigenlijk had ik het nog redelijk naar mijn zin, maar de spiksplinternieuwe leren sofa van mijn baas was verboden terrein en een echte Bouvier pikt zoiets niet. Ze vertelden dat ik nogal een dominante hond was en toen mijn huidige baas op bezoek kwam, had ik zoveel zin om te spelen dat de huisraad er bijna aan moest geloven. Om een lang verhaal kort te maken, ben ik eens goed met hem gaan flodderen, heb ik zijn arm eens goed vastgepakt en...hij was verkocht of beter, ik was verkocht. Bon, moet je weten dat mijn vorige baas een commercieel talent is en mijn huidige baas een naieve vent. Je kan je dan ook wel verwachten aan het nodige vuurwerk. Een buitenstander zou zich bescheuren van het lachen als hij ons in het begin bezig zag. Mijn afwezigheid kon in de buurt bovendien op weinig bijval rekenen. Maar laat ons beginnen bij het begin.